लाल बहादुर थापामगर:
लाल बहादुर थापामगर पछिल्ला केही वर्षहरु भक्तपुर जिल्लाको मनोहरा खोला किनाराको सुकुम्बासी टोलमा बसोबास गर्नुहुन्थ्यो । झण्डै २० वर्ष पहिेलेसम्म उहाँको पेशा साहुको ट्याक्सी चलाएर परिवार पाल्ने गर्नुहुन्थ्यो । एकदिन उहाँ आफैले चलाएको ट्याक्सी सहित सवारी दूर्घटनामा पर्नुभयो । त्यस दूर्घटनामा परेर उहाँका चारै हातगोडा जीवनभरी काम नलाग्ने अवस्थामा पुग्यो । उहाँका मूत्र प्रणाली नै काम नगर्ने अवस्थामा पुगेकोले बाहिरबाट मेडिकल मूत्रथैली झुण्ड्याएर बस्नुपर्‍यो । त्यतिमात्र नभएर त्यसको पीडाले पटक पटक अस्पताल धाउनुपर्ने, अस्पतालमै भर्ना भई बस्नुपर्ने र अटुट रुपमै औषधि सेवन गरिराख्नुपर्ने कारणले आर्थिक संकटमा हुनुहुन्थ्यो । पूणर् शारीरिक अपांगता हुनुभएकोले असक्त हुनुहुन्थ्यो अनि औषधि सेवन गर्न र व्हीलचियर किन्नको लागि उहाँलाई आर्थिक समस्या थियो ।

यस्तो परिस्थितिमा बेलाबखत अरु केही सहयोगी संस्था र ब्यक्तिबाट यदाकदा सानोतिनो केही मानवीय सहायता पाएहाले पनि अवस्था नाजुकै थियो । मितिः २०७९ चैत्रमा व्हीलचियर खरीद गरेर निजलाई प्रदान गरिएको थियो । निजको अवस्था दयनीय भएकोले निजलाई स्वास्थ्य उपचारमा मितिः २०८० माघ र २०८१ जेष्ठमा गरी दूई पटक यस एवेनेजर ट्रष्टबाट मानवीय रुपमा नगद र्आिर्थक सहायता प्रदान गरियो ।

दुःखको कुरा उपचार हुँदाहुदैमा उहाँ दिवंगत हुनपुग्यो ।

सृजना आलेमगर:
सृजना आलेमगर जिल्ला धादिङ, महादेवबेसी स्थायी बसोबास गर्ने महिला हुनुहुन्छ जसलाई उच्च रक्तचापको कारण उहाँको मस्तिष्कघात हुनगई पुरा शरीर पक्षघातको अवस्थामा पुग्नुभएकोले उपचारको क्रममा लाग्दालाग्दै उहाँको परिवार आर्थिक संकटको स्थितिबाट गुज्रनुपर्‍यो । लामो समयदेखि सो समस्याले पीडित उहाँलाई मानवीय रुपमा सहायता गर्न आवश्यक देखिएकोले औषधि सेवनको लागि राहात पुर्‍याउन सकियोस् भनेर निजलाई एवेनेजर ट्रष्टले मानवीय रुपमा मितिः २०८० असोज र २०८० माघमा गरी दूई पटक आर्थिक सहायता गर्‍यो । निजको स्वास्थ्य स्थितिमा कुनै सुधार नभई झन् विग्रँदै गएर अब बेहोसको अवस्थामा पुग्नुभएको छ । उहाँको श्रीमानलाई पनि त्यही समस्या भएको अवगत भएको छ ।

किस्न बहादुर (यूहन्ना) मौरतीः
किस्न बहादुर (यूहन्ना) मौरती जिल्ला लमजुङ तिलहार स्थायी ठेगाना भएका र लामो समयदेखि ललितपुर जिल्लाको कुपण्डोल बसोबास गर्ने एक गोडा नभएका अपांगता भएका ब्यक्ति हुनुहुन्थ्यो । उहाँका दूईगोडामध्ये एउटामा क्यान्सर लागेको कारण काटेर फाल्नुपरेको थियो । दुःखसुःखमा जीवनयापन गर्दागर्दै अचानक उहाँकी श्रीमति गम्भिर रुपमा अस्वस्थ हुनगई स्वास्थ्य उपचार गर्दागर्दै देहान्त भयो । तत्पश्चात् उहाँ पनि असक्त हुँदै जानुभयो । निकै वर्ष विस्ताराबाट उठ्नै नसक्ने र अरुकै सहारामा कोपारामै दिसापीसाब गर्नुपर्ने अवस्थाबाट गुज्रनुभयो । उच्चरक्तचाप र मधुमेयको समस्याले सताएर औषधि सेवन गरिरहँदा पनि कम नभएर बेहोसको अवस्थामा पुग्नुभयो ।

लामो समय ललितपुरको पाटन अस्पतालमा उपचारको क्रममा बेहोसकै अवस्थामा आइ.सी.यू.मा रहनुभयो । अस्पतालले उहाँको स्वास्थ्यमा सुधार हुननसक्ने र जीवन रहन पनि नसक्ने देखी मायाँ मारेर घर लैजान भन्यो । उहँको अवस्था देख्दा एकैछिण पनि बाँच्न नसक्ने स्थितिको देखिन्थ्यो । भाडाको घर ज्यादै पुरानो र ज्यादै साँघुरो भएकोले कठीन पर्ने देखेर छोटो समयको लागि भनेर थानकोट स्थित हस्पिस केन्द्रमा राखिएको थियो । तर लामै समय सोही अवस्थामा गुज्रनसक्ने देखी निजकै डेराको घरमा लैजान भन्यो ।

उहाँको परिवारको आर्थिक स्थिति नाजूक भएका्े र त्यसमाथि उहाँको उपचार गर्दाखेरि कठीन अवस्था भएकोले उपचारमा सहायता पुर्‍याउन एवेनेजर ट्रष्टले पनि मानवीय सेवाको भावनाले जति सकिन्छ आर्थिक सहायता प्रदान गर्नुपर्ने निश्चय गरी केही आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो । तर हालमा उहाँको अवस्था अति नाजुक बन्दै गएर अन्तमा रहनुभएन अर्थात् दुखःद पक्ष उहाँको देहान्त भयो ।

सफल लामाः
जिल्ला लमजुङ बेसीशहर नगरपालिका निवासी सफल लामा मृगौला खराब भई स्वास्थ्य अवस्थामा ज्यादै असक्त भएकोले चिकित्सकको सल्लाह बमोजिम सो अङ्ग प्रत्यारोपण गर्नुपर्ने आवश्यकता भएको हुँदा उनी सोको पर्खाइमा रहेका थिए । यसरी मानव अङ्ग प्रत्यारोपण गरिने कार्यमा आर्थिक अभावका कारण सहायताको अनुरोध भएकोले निजको उक्त माग मनासिव देखिएको हुँदा एवेनेजर ट्रष्टले मितिः २०८० साल माघ महिनामा निज सफल लामालाई मानवीय आर्थिक सहयोग प्रदान गर्‍यो ।

छवी कामीः
छवी कामी जिल्ला जुम्लाको पातारासी —२ स्थायी ठेगाना भएका ब्यक्ति हुन् । उनी जन्मजात् प्राकृतिक रुपमै अल्लि असक्त र अति कमजोर दृष्टि शक्ति भएको ब्यक्ति छन् । देख्दैमा मानवीय रुपमा सहायता पुर्‍याइनुपर्ने अवस्थाका हुन् । सेतो छडीको सहारामा हिँड्डुल गर्नुपरेको छ । जिविकाको निमित्त पुरैरुपमा परनिर्भर गर्नुपर्ने नभएतापनि सबल ब्यक्ति चाहीँ होईनन् ।

यसैता उनीे प्राकृतिक रुपमा कमजोर देखिन्छन् नै त्यसमाथि उनको भौगोलिक क्षेत्र अति विकट(दूर्गम) क्षेत्र पनि हो । उनी त्यहाँको सामाजिक परिवेशमा अति बिपन्न वा गरीबिको छायाँमा परेकाहरुमध्येमा पर्ने समुदाय मध्येका हुन् । उनका दाईहरु जो अल्लि गरिखान सक्ने छन् उनीहरुले उनलाई उमेर पुगेको र घरजम भएकोले आफ्नो ब्यवस्था गर्न उनी आफैलाई छोडिदिए । शीर ओत्ने छानो छैन, घरछाप्रो निर्माण गर्नुपर्ने छ, आर्थिक स्थिति सक्षम छैन । आकास छेक्न ओत निर्माण गर्नका लागि सहायताको खोजिमा लागे । सहायता गरिपाऊँ भनी निजले यस ट्रष्टमा अनुरोध गरेकाले निजको माग मनासिब देखी सो उद्देश्यमा ट्रष्टले मितिः २०८० श्रावणमा मानवीय आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो ।

बिमायाँ तामाङः
बिमायाँ तामाङ जिल्ला ओखलढुङ्गा स्थायी ठेगाना भई मकवानपुर जिल्लाको हेटौँडामा उहाँको श्रीमानको साथमा डेरामा बसोबास गर्नुहुन्छ । उहाँलाई पाइल्स भई जटिल अवस्थामा पुगेकोले चिकित्सकको सल्लाह अनुसार अप्रेशन गराउनुपर्ने भएको तर निजको पारिवारिक आर्थिक अवस्था कमजोर भएको देखी अप्रेशनका लागि काठमाण्डौंमा आएका बखत उपचार खर्चको लागि एवेनेजर ट्रष्टबाट मितिः २०८० श्रावण महिनामा मानवीय रुपमा केही आर्थिक सहायता प्रदान गरियो ।

मायाँ खड्काका मानसिक रोगले पीडित छोरा र छोरी:
नुवाकोट जिल्लाको गनखार स्थित स्थायी बसोबास हुनुभएको एकल महिला मायाँ खड्काका छोराछोरीहरुमध्ये एक छोरी र एक छोरा बचपनदेखि अहिलेको दिनसम्म लामो समयसम्म मानसिक रोगले ग्रसित भएका छन् । उमेरका हिसाबले विवाह गरी घरगृहस्थ सम्हाल्ने उमेर पुगेका भएपनि मानसिक रुपमा रोगी भएकाले तिनीहरुको लालनपालन आमा मायाँ खड्का एक्लैले नै गरिराख्नुपरेको छ ।

केही वर्ष अगाडी उहाँका श्रीमानको देह अवसान भयो । आर्थिक रुपमा कमजोर रहेका सो परिवारमा उहाँका श्रीमान घरखर्चको लागि आवश्यक पैसा जुटाउन काठमाण्डौंमा साहू ब्यापारीका भारी उठाउने, बोक्ने काम गर्नुहुन्थ्यो । उच्च रक्तचापको प्रहारले एक्कासी ढल्नुभएको उहाँ त्यसपछि कहिल्यै उठ्नुभएन । यसरी एकल महिला बन्नुभएकी मायाँ खड्का एक्लैले परिवारको सम्पूणर् जिम्मेवारीको भार बोक्न परिराखेको छ । ती छोराछोरीलाई लिएर पटकपटक काठमाण्डौं शहरको मानसिक अस्पतालमा धाउनु र औषधिको ब्यवस्था गरिराख्न पनि उहाँजस्तो आर्थिक रुपमा बिपन्न भएको एकल महिलालाई निकै नै गाह्रो छ ।

उहाँको यस अवस्था राम्ररी जानकारी भएकोले ऐवेनेजर ट्रष्टले एकल महिला मायाँ खड्काका ती छोराछोरीलाई आषधि सेवनको निमित्त सहायता पुगोस् भनी मितिः २०८० माघ महिनामा मानवीय आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो ।

लिला बहादुर चौलागाई:
लिला बहादुर चौलागाईं साविकमा काठमाण्डौं महानगरपालिकाको जडिबुटी नजिक नरेफाँटमा घरबास सहित बसोबास गर्नुहुन्थ्यो । उहाँको छोराले दिनहुँ मदिरा सेवन गर्ने, कामकाज केही नगर्ने अनि बाआमासित लौ पैसा लेऊ भनी सताउने गथ्र्यो । छोरा आफु चाहीँ दूई पैसा उपार्जन नगर्ने तर उनका श्रीमति र बालबच्चा बाआमाले नै पालिदिनुपर्ने बोझ बृद्धबृद्धा बाआमा माथि पर्‍यो । भएको घर र किराना पसल बेचेर भाग लगाई छोरालाई दिनुभयो । आफ्ना भागमा पाएको केही रकम लिएर लिला बहादुर चौलागाईले सस्तो ठाउँमा सानो घडेरी टुक्रा लिने, अलिकति फाइदा आउँदा बेच्ने त कहिले सानो घर निर्माण गरेर बेच्ने गर्नुहुन्थ्यो । त्यसमा पनि छोरा आएर अनेक बहाना बनाउँथ्यो कि त धम्कि दिएर फेरी पैसा फुत्काएर लग्थ्यो । आएको थोरै फाइदाबाट दूइ बुढाबुढीको दैनिक गर्जो टार्नुहुन्थ्यो । अन्तिममा उहँाँको घर रहेन अब ।

केहीवर्ष पश्चात् उहाँ हिँडडुल गर्न नसक्ने अवस्थामा पुग्नुभयो । केही रकम बैंक खातामा राख्नुभएको थियो, नाति आयो र भन्यो
हजुरबा मेरो केही छैन, बुबाले केही दिनुभएन । हजुरबाकहाँ जा र मेरो अंश दिनुहोस् भनेर माग भन्नुभयो, मलाई पैसा दिनुहोस्
। उसले पनि बुबाकै पाराले लग्यो । मोटरसाईकल दूर्घटनामा त्यो नातिको ज्यान गयो ।

त्यतिखेर लिला बहादुर चौलागाई चौरासी वर्ष पुगिसक्नुभएको थियो । उहाँलाई दमले च्याप्न थाल्यो, उच्च रक्तचाप पनि, हातगोडामा
तागत छैन, उभिएर पाइला चाल्नै नसक्ने अवस्था भयो । कोठा भाडामा बस्नुहुन्थ्यो, डेरा भाडा तिरिदिने कसले ? उपचार गर्न
पैसा छैन, बिरामीले जाउलो खानपाउन पनि धौ धौ भयो । असी वर्ष काटेकी श्रीमति, उहाँ पनि दमले श्वासफेर्न गाह्रो, त्यसमाथि
उच्चरक्तचाप र मधुमेयले अवस्था खराब बन्यो । छोरा भन्ने चाहीँ फर्केर आउँदैन । त्यो हाल अवस्थाको बारेमा जानकारी बोध
भएकोले एवेनेजर ट्रष्टले औषधि सेवनको लागि मानवीय सहायता हेतु लिला बहादुर चौलागाईंलाई मितिः २०८० मंसिरमा केही
आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो ।

बयोबृद्ध अवस्थामा उच्चरक्तचाप, दम र मधुमेयको नियमित औषधि सेवन गर्दागर्दै पनि औषधिले काम गर्न छाड्दै गएको अनि
झाडावान्ता र ज्वरोले गलित अवस्थामा पुग्नुभएको थियो । अक्सिजनको भरमा श्वासप्रश्वास चलेको थियो । परन्तु, दुःखद कुरा
उहाँका आत्माले पार्थिव शरीरलाई त्याग गर्‍यो ।

सन्तोष थिङ:
सन्तोष थिङ मकवानपुर जिल्लाको चिउरी बगैँचामा स-परिवार बसोबास गर्नुहुन्छ । ज्याला मजदुरी गरी आजिविका गर्ने निम्न आर्थिक स्तरको परिवार हो । मधुमेयको रोगले पक्रेपछि मजदुरीमा कामगर्ने क्रममा धातुको छडले दाहिने गोडाको पञ्जाको तल पैतलामा चोट पुर्‍याएछ । त्यसको असरले गोडामा ठूलो दख्खल पुर्‍यायो । हेटौँडामा कुनै एक ºिनिकमा उपचार गराइयो तर रोगको पहिचान नभएको र सही उपचार नपाएर समय र पैसाको मात्र बर्बाद हुनगयो । बेलैमा आवश्यक उपचार हुनपाएन । पछि चितवनको भरतपुरमा अप्रेसन गरियो र गोडाको औँला काटिए । तर पहिल्यै त्यसको असर पैतला माथिसम्म फैलिइसकेको हुँदा त्यस उपचारबाट केही सुधार भएन झन् झन् दुःखाई पो बढ्नथाल्यो ।

निजलाई पीडा र दर्दले असैह्य हुनथालेपछि काठमाण्डौं स्थित शिक्षण अस्पतालमा आएर जचाउँनुभयो । सम्बन्धित विषय चिकित्सकको सल्लाह छिटो भन्दा छिटो प्रभावित ठाउँभन्दा माथि अप्रेसनद्वारा काटेर फाल्नुपर्ने जरुरी हुन्छ, अस्पताल भर्ना भई अप्रेसनको लागि तयारीमा लाग्न सुझाइयो ।

पीडा भएको लामो समय भयो, उपचार नगरी भाछैन तर पैसा पहिल्यै नै सकियो, अब कसरी गर्ने भन्ने चिन्तामा उहाँहरु पर्नुभयो । जसोतसो अप्रेसनको लागि अगाडी बढ्नुभयो । अस्पतालले सम्वेदनशीलतालाई बुझेकाले अप्रेसन सम्पन्न गरायो । उहाँको परिवारको आर्थिक स्थिति नाजुक रहेको बारेमा अवगत भएकोले एवेनेजर ट्रष्टले पनि जति सम्भव हुन्छ मानवीय सेवाको धेयले मितिः २०८१ भाद्र महिनामा केही आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो ।

विवेक(उपदेश) खड्का लाईः
विवेक(उपदेश) खड्का नुवाकोट जिल्लाको गनखार स्थित स्थायी बसोबास हुनुभएको एकल महिला मायाँ खड्काका छोराछोरीहरुमध्ये एक जेठो चाहीँ छोरा हुन् । मायाँ खड्काको घरको अवस्था साह्रै बिपन्न भएको अनि उहाँका अर्का एकजना छोरा र एकजना छोरीको मानसिक अवस्था बचपनदेखि अहिलेसम्म लामो समयसम्म मानसिक रोगले ग्रसित भएका छन् । ती दूई बाहेकै यो छोरो पनि मानसिक रुपले उस्तै ग्रस्त तेस्रो बनेका छन् । उमेरका हिसाबले घरगृहस्थ सम्हाल्ने हुनुपर्नेमा मानसिक रुपमा रोगी भएकाले आमा मायाँ खड्कालाई ज्यादै कठीन परिराखेको छ ।

केही वर्ष अगाडी नै श्रीमान गुमाइसकेकी र आर्थिक रुपमा कमजोर रहेको सो परिवारमा घरखर्चको लागि पनि धौ–धौ छ, त्यसमाथि छोराछोरीका अवस्था यस्तो भएपछि एकल महिला बन्नुभएकी मायाँ खड्का एक्लैले परिवारमा परिआएको चुनौतीसंग लड्नुपरिराखेको छ । ती छोराछोरीहरुलाई एकपछि अर्को गरी वर्षौंसम्म काठमाण्डौंको मानसिक अस्पतालमा धाउनु र औषधिको ब्यवस्था गरिराख्न पनि उहाँजस्तो आर्थिक रुपमा बिपन्न भएको एकल महिलालाई असम्भव नै छ ।

उहाँको यस्तो दुःखदायी अवस्था देखेर ऐवेनेजर ट्रष्टले एकल महिला मायाँ खड्काका ती छोराछोरीलाई आषधि सेवनको निमित्त सहायता पुर्‍याउन फेरी पनि जमर्को गरेको छ । मितिः २०८१ माघ महिनामा ललितपुर जिल्लाको लगनखेलस्थित मानसिक अस्पतालमा भर्ना गरिएका विवेक(उपदेश) खड्काको उपचारमा औषधि सेवनका लागि मानवीय सहायता स्वरुप केही आर्थिक सहायता प्रदान गर्‍यो ।